હાર્મોની

મહાવિદ્યાલયના પ્રાધ્યાપકને એનાં એક વર્ગનાં વિધાર્થીઓ આમંત્રણ આપ્યું. આમંત્રણ હતું, મહાવિદ્યાલયના વાર્ષિક સમારંભમાં સ્તુતિગાનનું. આ વિધાર્થીઓનું પોતાનુ એક બેન્ડ હતું. પ્રાધ્યાપકએ સમારંભ ગયા, એમને આમનું સ્તુતિગાન ઉપરાંત બીજી સુરાવલીઓ પણ સંભાળી અને ખૂબ ખુશ થઈ ગયા. જેવું એમનું પત્યું કે, પરદા પાછળ ગયા બધાંને અભિનંદન આપવા, આશિષ આપવા. 

પેલાં મળ્યા ગાયક ને. કીધું, "તારુ કામ ખૂબ જ શાનદાર હતું, એમાં પણ છેલ્લે જે, રાગોનું પશ્ચાતસંગીત સાથે મિશ્રણ હતું એતો અદભૂત હતું." પછી મળ્યા, વીણા વગાડનારને. એનાં માટે પણ પ્રાધ્યાપક પાસે ઉદગાર વચનો જ હતા. "અકલ્પનીય. મેં આજે પહેલી વાર વીણાને આટલી રસથી સાંભળી, એમાં પણ તે જે વચમાં, ડ્રમવાળા સાથે તાલ પર તાલ મેળવ્યો હતો એતો રસાકસી વાળો થઈ ગયો હતો. ખૂબ સરસ, ખૂબ આગળ વધો" એમ કરતાં બેન્ડના એક-એક વ્યક્તિને મળ્યા અને બધાને એમને અભિનંદન અને શુભેચ્છાઓ પાઠવી.  

છેલ્લે એક વિધાર્થીને મળ્યા ત્યારે પ્રાધ્યાપકે પૂછ્યું, "તું? તું ક્યાં હતો? તને કેમ ના જોયો મેં?" વિધાર્થી કે, "હું બધાની પાછળ હતો, હું લાઈટીંગનું સંભાળતો હતો" પ્રાધ્યાપકને ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે, હા આમાં લાઈટિંગ પણ હતી. પણ એ સંગીત સાથે એટલી મળતી આવતી હતી કે, એના હોવાનો અહેસાસ જ ના થયો, જાણે લાઈટ હાર્મોની(=સંવાદિતા)માં કેમ ના હોય! 

ભભકો તમને અલગ પડે છે, પણ હાર્મોનીમાં હોવું એક કળા છે, જે એટલી તો સામાન્ય લાગે છે, કે જાણે શ્વાસ લેવું! પણ જ્યારે એમાં ઓછું-વધુ થાય છે, ત્યારે ખબર પડે છે, ત્યારે હાર્મોનીની સમજાય છે.

તળાવમાં પાણી છે, વર્ષોથી ગામના લોકો એ વાપરે છે, એમના માટે એ મોટી વાત નથી, પણ કાળઝાર ગર્મી અને લાપરવાહીથી એ સૂકાઈ ગયું, પછી અચાનક એનાં ન હોવાનો દુઃખદ અહેસાસ થયો. 

હાર્મોની માધ્યમ માર્ગ છે, ભગવાન બુધ્ધ કહે છે એ.